Do legendy polskiego sportu przeszło zwycięstwo polonistów w pierwszych powojennych rozgrywkach w 1946 roku, nazwane „mistrzostwem na zgliszczach stolicy”. Piłkarze w czarnych koszulach nie należeli do faworytów rozgrywek ze względu na wyjątkowo trudne warunki funkcjonowania klubu w zburzonym mieście. Wygraną polonistów odebrano jako symbol odbudowy Warszawy.
Założony w okresie zaborów klub szczyci się patriotycznymi korzeniami. Łacińska nazwa Polski przyjęta jako miano drużyny oraz herb w formie biało-czerwonej tarczy miały na celu propagowanie dążeń wolnościowych wśród warszawskiej młodzieży. Pomysłodawcą nazwy klubu był Wacław Denhoff-Czarnocki (1894–1927) – działacz niepodległościowy, późniejszy żołnierz Legionów Polskich, poeta (autor słów do żołnierskiej pieśni „O mój rozmarynie rozwijaj się”). Wśród założycieli Polonii prym wiedli przedstawiciele znanych warszawskich rodów Gebethnerów i Lothów. Jeden z duchowych przywódców polskich ewangelików pastor August Loth (1869– 1944) należał do grona pierwszych prezesów KS Polonia. W latach 1928–1939 klubem kierował gen. Kazimierz Sosnkowski – Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych w czasie II wojny światowej.
Barwy Polonii Warszawa reprezentowało wielu wybitnych piłkarzy. Legendą klubu jest Władysław Szczepaniak (1910–1979), którego imieniem nazwano jeden z placów w Warszawie. Przez cały okres kariery sportowej pozostał wierny stołecznemu klubowi, w reprezentacji Polski występował przez blisko 20 lat, aż 18 spotkań rozegrał jako kapitan biało-czerwonych. Uczestnik olimpiady w Berlinie w 1936 r. i mistrzostw świata we Francji w 1938 r. Wielokrotnym kapitanem kadry narodowej był także Jerzy Bułanow (1903–1980) – obrońca Polonii wywodzący się z „białej” emigracji rosyjskiej.
W pierwszym meczu reprezentacji Polski z Węgrami (0:1, 18.12.1921 r.) zagrało dwóch zawodników „Czarnych Koszul”: Jan Loth (1900–1933) i Artur Marczewski (1896–1945). W ostatnich latach w reprezentacji Polski znów występują liczni gracze Polonii. W 2002 roku to bramki Emmanuela Olisadebe przyczyniły się do awansu Polaków na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w Korei Południowej i Japonii.
W latach 1952–1991 klub przeżywał głęboki kryzys organizacyjno- -sportowy, którego główną przyczyną była dyskryminacyjna polityka władz PRL. Polonia odbierana była przez ówczesne władze jako klub z przeszłością „sanacyjno-akowską”, co przekładało się na niekorzystne decyzje jedynego w ówczesnych realiach, państwowego sponsora. Dopiero od przełomu 1989 roku datuje się odbudowa sportowej pozycji „Czarnych Koszul”. W 1991 roku zespół awansował z III do II ligi, by w roku 1993 (po 41 latach nieobecności) powrócić w szeregi piłkarskiej ekstraklasy.
Największe sukcesy w najnowszej historii święcili poloniści na przełomie XX i XXI wieku, zdobywając m.in. mistrzostwo i wicemistrzostwo Polski oraz Puchar Polski. Zespół wielokrotnie występował w europejskich pucharach, w roku 2000 tylko jedną bramką przegrał dwumecz o awans do Ligi Mistrzów z Panathinaikosem Ateny (2:2 i 1:2). Obecnie Polonia Warszawa należy do czołowych drużyn ekstraklasy.
Jacek C. Kamiński
KS Polonia Warszawa
Osiągnięcia piłkarzy Polonii Warszawa
- Mistrz Polski: 1946, 2000.
- Wicemistrz Polski: 1921, 1926, 1998.
- Puchar Polski: 1952, 2001.
- Superpuchar Polski: 2000.
- Puchar Ligi: 2000.
- Awans do półfinału Pucharu Intertoto UEFA: 1999.